Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Αρχείο: Ένα γράμμα που... δεν γράφτηκε ποτέ!!!..

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Μπαμπά, είσαι φίλος!

Από τότε που απέκτησες χρήματα με την σύνταξη σου (από πέρσι, δηλαδή), είδαμε πολλά καλά στο σπίτι. Είδαμε κλιματιστικά και καινούργιο φίνο ψυγείο. Εγώ, πήρα και το δωράκι μου, την μεγάλη επίπεδη οθόνη για τον υπολογιστή μου. Ευχαριστώ!

Εναλλάξ δε, μας πήγες όλους (εμένα, τη Ζωή, και τη μαμά), και, σε ταβέρνα.

Τσόνταρες και για τις διακοπές που κάναμε (εγώ, η Ζωή και η μαμά), το καλοκαίρι.

Τις προάλλες, μου έκανες δώρο δυο εξαρτήματα υπολογιστή, αξίας 40 ευρώ το κάθε ένα, μου έκανες δώρο και τον υπολογιστή σου όταν εσύ αγόρασες λάπτοπ. Καλό και το χαρτζιλίκι των 60 ευρώ (αμοιβή μου) για την εξυπηρέτηση (εργασία μου) να βάλω προγράμματα στον υπολογιστή σου, κάτι που θα σου έκαναν δωρεάν στο «πλαίσιο», από όπου αγόρασες το μηχάνημα, αλλά εσύ προτίμησες εμένα. Ευχαριστώ!

Μπαμπά, είσαι φίλος!

...Προχθές που είχα γενέθλια, με ρώτησες τι δώρο θέλω. Τι καλύτερο από το να εξοφλήσω το χρέος μου στην κινητή τηλεφωνία, χρέος που είχε φτάσει στα 150 ευρώ και με απειλούσαν με δικηγόρο γι αυτό! Ευχαριστώ!

Σήμερα, έπαθα μια ζημιά με τον υπολογιστή μου, ζημιά που ξεπερνά τα 100 ευρώ (120, κάνει): κάηκε η κάρτα γραφικών, και δεν μπορώ να δουλέψω. Έχω μέσα όλα τα προγράμματα μου (στον μεγάλο, τον δικό μου υπολογιστή), και δεν μου είναι χρήσιμο να ανοίξω το λάπτοπ το δικό σου, ή τον δεύτερο υπολογιστή που έχω (αυτόν που μου χάρισες).

Πέσανε μαζεμένα τα «τραβηχτικά», και σκέφτηκα να μη σε επιβαρύνω, και, με αυτό, αλλά να σου ζητήσω το ποσό σαν δάνειο... Εσύ όμως, αμέσως προθυμοποιήθηκες να μου το χαρίσεις, και, αυτό το ποσό!

Μπαμπά, είσαι φίλος! Ευχαριστώ!

Με αγάπη,

Παύλος


OIKOGENEIAKOS

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009

Αγαπητή κ. Ευγενία,

Πέμπτη, 5 Φεβρουάριος 2009

Αγαπητή κ. Ευγενία,


Ο P. MICHALOPOULOS άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας


Αγαπητή κ. Ευγενία,

Λίγους μήνες πριν από το περιστατικό αυτό, η σύζυγος, είχε επιχειρήσει ξανά να δημιουργήσει παρόμοιο θέμα.

Πήγε στο τοπικό παράρτημα ασφαλείας για να ζητήσει και να επιτύχει παρόμοια εντολή. Ο σύζυγος της, που κάτι είχε καταλάβει και την παρακολουθούσε την άκουσε να λέει στον σκοπό του αστυνομικού τμήματος, εκεί, του Ελληνικού: «Θέλω να δω τον αξιωματικό υπηρεσίας για να του ζητήσω να τον εξετάσει ψυχίατρος τον σύζυγο μου». Ο σκοπός, που την «έκοψε», της απάντησε: «Θα δεχτείτε να εξεταστείτε, και, εσείς, κυρία μου;»!..

Μετά όμως (με τα «μέσα» που οι ίδιοι δήλωσαν ότι έβαλαν – ο γιος έγινε κομματόσκυλο, με συμβουλή της μάνας) κατάφεραν να έχουν στο χέρι την πολυπόθητη τους εισαγγελική εντολή. Εξαγρίωσαν δε περισσότερο τον αστυνομικό συνοδό, δείχνοντας του το οικόπεδο απέναντι από το σπίτι στο οποίο όλη η περιοχή πετάει πράγματα (ήταν άνοιξη και πολλοί καθάριζαν το σπίτι τους) δείχνοντας κάτι παλιοκαρέκλες και άλλα τέτοια που κάποιοι γείτονες είχαν πεταμένα, λέγοντας του ότι είναι δικά της (της συζύγου) και ότι ο σύζυγος της τα… πέταξε!

Όταν δε έφτασαν στο Δρομοκαΐτειο, οι γιατροί εκεί ζήτησαν από τον «κρατούμενο» να υποβληθεί σε ένα ψυχολογικό τεστ. Εκείνος τότε ζήτησε να γίνει το ίδιο (το γραπτό τεστ), και, στη σύζυγο που ήταν ακόμη εκεί.

Εκείνη αρνήθηκε, φυσικά. Το τεστ έγινε μόνο στον σύζυγο και βγήκε τελείως καθαρό. Είχε όμως στο μεταξύ κρατηθεί εκεί...

Τις μέρες αυτές, της κράτησης του εκεί, έτυχε να δημοσιεύονται (τακτικά) σε εφημερίδες (Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, κλπ) διάφορες επιστολές του συζύγου (δημοσιολόγος χρόνια ο ίδιος) επιστολές για διάφορα επίκαιρα θέματα, που είχε στείλει νωρίτερα (της… σύλληψης) και που έτυχε να δημοσιεύονται τις πρώτες εκείνες μέρες. Αυτό, έκανε εντύπωση στους γιατρούς (δεν έβλεπαν τρελό στα κείμενα) και έκαναν συμβούλιο με τον Διευθυντή (της Αγίας Μαρκέλλας) και τον κάλεσαν.

Εκείνος, περιέγραψε το μαρτύριο του στο σπίτι, τη συμπεριφορά του γιου που με την εκπαίδευση της μαμάς είχε γίνει ένα λυσσασμένο Πητ Μπουλ (και με χειροδικίες ακόμα - κατά του πατέρα), περιέγραψε και τις διάφορες ατάκες του γιου (στη ΔΑΠ / ΝΔΦΚ τις έμαθε;) όπως η χαρακτηριστική «άντε γαμίσου» (προς τους πάντες μέσα στο σπίτι), και έφριξαν!

Ο Διευθυντής, αναφώνησε: «Ζεις σε μια κόλαση άνθρωπε μου. Θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να σε προστατεύουμε».

Μετά από αυτά (ήταν Πάσχα, τότε που τον σταύρωσαν τον Χριστιανό), οι γιατροί επικοινώνησαν με την σύζυγο, και της ζήτησαν να έρθει να τους δει μαζί με τον γιο, αλλά εκείνη κάτι υποπτεύθηκε και δεν δέχτηκε!

Δεν πήγε καθόλου ο γιος (ούτε η μικρή «οχιά» κόρη βέβαια) να τον επισκεφτούν σε αυτούς τους δυο μήνες που ο άνθρωπος ήταν εκεί!

Η σχολή μάλιστα του γιου (ΤΕΙ Αθήνας) ήταν πολύ κοντά στο Ίδρυμα…


Ανάρτηση από τον P. MICHALOPOULOS στο XAIRETE τη 5 Φεβρουάριος 2009 10:46 μμ